ENTAH sejak bila dalam politik, mempertahankan pendirian sendiri menjadi satu dosa yang perlu dihukum. Bersatu masih berada dalam Perikatan Nasional (PN), masih menganggap PN sebagai wadah politiknya dan masih berkongsi matlamat yang sama. Parti itu juga bukan datang menumpang selepas PN sudah siap terbentuk. Bersatu ialah antara parti yang membantu mendirikan gabungan tersebut. Jadi, mengapa pula sekarang Bersatu perlu dilayan seolah-olah menjadi musuh hanya kerana ia enggan menggadaikan pendiriannya?
Inilah yang pelik dengan sesetengah pengkritik Bersatu. Mereka bercakap besar tentang perpaduan, kesetiaan dan “keberanian moral”, tetapi nampaknya hanya mahukan perpaduan apabila semua orang bersetuju dengan mereka. Sebaik sahaja Bersatu berkata “tidak”, tiba-tiba parti itu dianggap bermasalah. Bila Bersatu mempertahankan pendirian, ia dituduh tidak setia. Bila Bersatu enggan mengalah, ia dikatakan tidak mempunyai keberanian moral. Hebat benar ukuran moral mereka. Moral hanya wujud apabila orang lain menurut.
Hakikat mudah yang sengaja diputarbelitkan ialah Bersatu mempunyai hak untuk berbeza pendapat. PN ialah gabungan parti, bukannya sebuah parti tunggal yang semua ahlinya perlu mengangkat tangan dan mengangguk setiap kali seorang pemimpin bersuara. Dalam mana-mana gabungan politik yang matang, perbezaan pendapat adalah perkara biasa. Parti berunding, bertelagah, tawar-menawar dan mempertahankan kepentingan masing-masing sebelum mencapai persetujuan. Itu politik. Itu demokrasi. Bukan pengkhianatan.
Yang lebih menggelikan hati ialah apabila Bersatu dituntut supaya membuktikan kesetiaannya kepada PN dengan mengorbankan pendiriannya sendiri. Mengapa? Adakah kesetiaan kepada gabungan kini bermaksud membuang prinsip sendiri ke dalam longkang? Kalau begitu, apa gunanya Bersatu menjadi sebuah parti? Lebih baik sahaja ia dibubarkan dan semua ahlinya menyertai mana-mana pihak yang lebih selesa dengan mereka.
Dan janganlah terlalu cepat bercakap mengenai “keberanian moral”. Kalau Bersatu mempertahankan apa yang diyakininya walaupun ditekan oleh rakan sendiri, bukankah itu sebenarnya lebih dekat kepada keberanian daripada mengikut sahaja kerana takut kehilangan kedudukan? Keberanian bukan apabila seseorang berani menyerang pihak yang sudah lemah. Keberanian ialah apabila seseorang sanggup mempertahankan pendirian sendiri walaupun tahu ia tidak akan disenangi.
Kalau Bersatu benar-benar meninggalkan PN, memecahkan gabungan atau mensabotaj parti-parti komponennya, kemukakan bukti. Kritiklah. Seranglah. Itu hak dalam politik. Tetapi kalau “dosa” Bersatu hanyalah kerana ia enggan tunduk kepada kehendak pihak lain, maka tuduhan tersebut tidak lebih daripada percubaan untuk membuli sebuah parti supaya diam.
Lebih lucu lagi apabila parti-parti kecil boleh mempertahankan pendirian masing-masing tanpa dipaksa melalui ujian kesetiaan yang sama. MUDA boleh mempunyai pendirian sendiri. Amanah boleh mempunyai pendirian sendiri. Berjasa boleh mempunyai pendirian sendiri. Parti-parti kecil lain juga bebas berbeza pandangan. Tetapi apabila Bersatu, sebuah parti yang mempunyai pengaruh dan sejarah penting dalam PN, mempertahankan kedudukannya, tiba-tiba langit runtuh.
Apakah sebenarnya yang ditakuti?
Mungkin masalahnya bukan Bersatu terlalu degil. Mungkin masalahnya ialah Bersatu cukup besar untuk tidak boleh dipaksa diam.
Dan inilah yang perlu difahami oleh mereka yang begitu ghairah mahu mengajar Bersatu tentang moral. Sebuah parti tidak menjadi pengkhianat hanya kerana ia enggan menjadi pengikut.
PN juga tidak akan menjadi lebih kuat dengan memburukkan salah satu parti komponennya setiap kali berlaku perbezaan pendapat. Sebaliknya, ia hanya mendedahkan kelemahan dalaman gabungan itu. Gabungan yang benar-benar yakin dengan dirinya tidak akan panik apabila salah satu komponennya bersuara. Ia akan berunding.
Kalau perbezaan pendapat sahaja sudah dianggap ancaman kepada PN, mungkin masalahnya bukan pada perbezaan itu. Mungkin masalahnya ialah ada pihak yang menganggap perpaduan bermaksud semua orang mesti menurut.
Dan jika itu yang dimaksudkan dengan “keberanian moral”, Bersatu tidak perlu mengambil kuliah daripada sesiapa.
Bersatu tidak perlu meminta maaf kerana mempunyai tulang belakang. Yang perlu malu ialah mereka yang menganggap sebuah parti hanya “bermoral” apabila ia bersetuju dengan mereka.
-BTSMedia.my
